Του Νίκου Κοτζιά
1. Το ελληνικό πρόβλημα έπρεπε να είχε λυθεί ήδη στις αρχές του 2010. Με αποφασιστικότητα, σχέδιο ανόρθωσης της χώρας, κτύπημα των ολιγαρχικών δομών, απαλλαγή της χώρας από όλα αυτά που την οδήγησαν να είναι μια κοινωνία συνενοχής. Αυτό δεν έγινε. Οι κυριότεροι λόγοι είναι ότι ανέλαβαν να καθορίσουν και να προωθήσουν «λύσεις» εκείνοι που το τελευταίο που τους ενδιέφερε ήταν να απαλλάξουν το κράτος από το καρκίνωμα που το βασανίζει, και που δεν είναι άλλο παρά τα συμφέροντα της διαπλοκής και οι μηχανισμοί επιβολή τους.
Τα τελευταία χρόνια, σειρά κυβερνήσεων εξυπηρέτησαν και εξυπηρετούν αυτά τα συμφέροντα, είτε ως υπάλληλοί τους είτε διότι πίστευαν ότι μπορούσαν και έπρεπε να επιβάλουν από τα πάνω έναν «βίαιο εκσυγχρονισμό της χώρας». Στο ίδιο μοτίβο, οι Γερμανοί με την τρόικα θέλησαν να «τιμωρήσουν» την αμαρτωλή Ελλάδα, με πολιτικές που οδηγούσαν απ’ ευθείας στην ύφεση και στην εξάρτηση. Ολες αυτές οι δυνάμεις, ελληνική ολιγαρχία, πολιτικό προσωπικό του δικομματισμού, τρόικα, Βρυξέλλες και Βερολίνο, δεν επεδίωκαν να λύσουν το πρόβλημα, αλλά να κερδίσουν χρόνο προκειμένου να διασφαλίσουν τα στενά συμφέροντά τους και να επιβάλουν πολιτικές ωφέλιμες για τον εαυτό τους, αλλά όχι για την Ελλάδα.
2. Σήμερα, δυόμιση χρόνια μετά, η κατάσταση έχει χειροτερεύσει. Οι αιτίες, επίσης, σαφείς. Η χώρα εξακολουθεί να πορεύεται με την ίδια πολιτική με την οποία οδηγήθηκε στην πιο βαθιά κρίση. Τα ίδια πρόσωπα που έχουν ευθύνες για το πού έφτασε ο τόπος εξακολουθούν να έχουν τον πρώτο λόγο στη διακυβέρνησή του και στα παράθυρα των δελτίων. Οι δομές της ολιγαρχίας και διαπλοκής έχουν μείνει ίδιες. Μέσα στην πιο βαθιά κρίση για την κοινωνία, το κύριο για τα μεγάλα ΜΜΕ είναι το πώς θα διασφαλιστούν τα άνομα συμφέροντα των κατόχων των μετοχοδανείων τους. Οι απαιτήσεις των τραπεζιτών προηγούνται όλων. Η κρίση έχει τόσο ενταθεί, ώστε για άλλη μια φορά η Αθήνα οδηγεί στο χείλος του γκρεμού τη Μεγαλόνησο. Πριν από μερικές δεκαετίες η Αθήνα λάβωσε τη Μεγαλόνησο με τα χουντικά πραξικοπήματα και την αδυναμία αντίστασης στην επερχόμενη τουρκική κατοχή. Σήμερα της δημιουργεί οικονομικά προβλήματα με τις ακάλυπτες πράξεις τραπεζών ελληνικής ιδιοκτησίας καθώς και την αδυναμία της να προωθήσει μια πολιτική εθνικής ανασυγκρότησης. Ταυτόχρονα, οι ιδεολογικοπολιτικές δυνάμεις που άνοιξαν την πόρτα της εισβολής στην τουρκική κατοχή έχουν εισέλθει στη Βουλή των Ελλήνων.
3. Στην κυβέρνηση συμμετέχουν, όπως συμβαίνει εδώ και 38 χρόνια, τα δύο κόμματα που έφεραν την Ελλάδα στο χείλος του γκρεμού. Που δημιούργησαν τα μεγάλα προβλήματα και επέφεραν την καταστροφή. Ο ελληνικός λαός με τις επιλογές του δεν τα τιμώρησε επαρκώς. Ο φόβος, ίσως και η αυταπάτη του βολέματος, πρυτάνευσαν. Μετά τις εκλογές, αντιμνημονιακό κόμμα μετακινήθηκε στη συγκυβέρνηση με τον δικομματισμό και δείχνει να μην έχει επάρκεια αναστολών ώστε να προσχωρήσει στο Κόμμα του Μνημονίου. Η διαπλοκή επιβάλλει ιδεολογικούς και πολιτικούς υπαλλήλους της ως υπουργούς, ενώ τμήμα της Αριστεράς ανακαλύπτει ως μέγιστο κυβερνητικό πρόβλημα τη νομιμότητα της υπουργοποίησης ενός εκ των λίγων συμμάχων της στη διάρκεια του αντιδικτατορικού αγώνα.
3. Η κατάσταση είναι χειρότερη από ποτέ. Η χώρα εξακολουθεί να πορεύεται χωρίς πρόγραμμα και σχέδιο. Το μόνο που κυριαρχεί είναι οι προσαρμογές στις απαιτήσεις της τρόικας και της ντόπιας ολιγαρχίας/διαπλοκής, και σπασμωδικές ενέργειες από την άλλη μεριά. Μερικές δεκάδες οικογένειες και οι παρατρεχάμενοί τους προσπαθούν να αποτρέψουν με τα πολλαπλά μέσα που διαθέτουν την ανάδειξη ενός ουσιαστικά νέου πολιτικού προσωπικού, καθώς και νέων δυνάμεων στην πολιτική αλλά και στην οικονομία.Ενα σύμπλεγμα πολιτικών, χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, ιδιοκτητών ΜΜΕ, μεγαλοεργολάβων και μικρής μερίδας εφοπλιστών, εμπορικών εισαγωγέων, μεγάλων δικηγορικών γραφείων και εταιρειών συμβούλων, βγάζουν άμεσα κέρδη ή περιορίζουν τις ζημιές που κανονικά θα είχαν, λεηλατώντας το Ελληνικό Δημόσιο, τα δισεκατομμύρια δανείων που δίνονται με ληστρικό τρόπο στην Ελλάδα. Πρόκειται για ένα σύμπλεγμα συμφερόντων και αντιλήψεων που φέρει την κύρια ευθύνη για το ελληνικό δράμα και που εξακολουθεί να ρίχνει τις ευθύνες στον απλό εργαζόμενο, στον δημόσιο υπάλληλο που εργάζεται σε ένα κράτος κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση αυτού του συστήματος.4. Ολες αυτές οι δυνάμεις συγκρότησαν μια κυβέρνηση την οποία χωρίς να κοκκινίζουν ονόμασαν «εθνικής σωτηρίας». Η κυβέρνηση αυτή δεν έχει σχέδιο δράσης και διαπραγμάτευσης με τους ξένους παράγοντες. Είναι περισσότερο μια ομοσπονδία συμφερόντων υπό τη σκέπη ενός, όσο γνωρίζω, έντιμου πολιτικού της λαϊκής δεξιάς, ο οποίος πιεζόμενος δείχνει να υποχωρεί όλο και περισσότερο στις απαιτήσεις αυτού του συστήματος. Πρόκειται για δυνάμεις που κάθε άλλο παρά προτίθενται να αποκαταστήσουν τη δημοκρατία της χώρας, αφού δεν θέτουν ζήτημα κυριαρχίας, τόσο της βουλής όσο και της χώρας γενικότερα, έναντι της τρόικας, της διεθνούς επιτροπείας και των διάφορων παραγόντων που ουσιαστικά κάνουν κουμάντο στον τόπο. Πρόκειται, επίσης, για δυνάμεις που στο κοινό τους πρόγραμμα δεν κάνουν κουβέντα για τις τράπεζες, αλλά διορίζουν τον ένα εκπρόσωπο των τραπεζιτών και του ΣΕΒ μετά τον άλλο. Και μπορούν να το κάνουν, διότι τα συνδικάτα είναι εξαφανισμένα! Κομμάτι των ηγεσιών των τελευταίων έχει πάψει να δραστηριοποιείται ακόμα και προκειμένου να κρατούνται τα προσχήματα!
Η ουσία του προβλήματος είναι ολοφάνερη: ολιγαρχικά συμφέροντα, διαπλοκή και τραπεζίτες (επαναλαμβάνω: όχι τράπεζες εν γένει), υπάλληλοί τους στην πολιτική, έχουν μπλοκάρει το σύστημα. Εμφανίζουν τις απαιτήσεις τους ως εθνικά σωτήριες μεταρρυθμίσεις. Ενώ στην πραγματικότητα κάθε μέρα που περνά με αυτούς στο τιμόνι της χώρας η κατάσταση χειροτερεύει και οι αναγκαίες αλλαγές απομακρύνονται. Κι όμως, πολλοί παριστάνουν ως να μην αντιλαμβάνονται ποιος ευθύνεται ως προς τι για την κατάσταση στην οποία έχει φτάσει η χώρα.
5. Εκπρόσωποι Ευρωπαίων εταίρων μας συνεχίζουν να προκαλούν, ακόμα και λέγοντας (ο γνωστός σύμβουλος της Μέρκελ) ότι δεν θα πρέπει η Κύπρος να αναλάβει την προεδρία της Ε.Ε. Κι όμως, δεν υπάρχει ελληνική αρχή και ελληνικό κόμμα της βουλής που να απαντά σε τέτοιες προκλήσεις. Ως να μην τους αφορά! Τα ίδια και χειρότερα συμβαίνουν με τις αλλαγές που ετοιμάζει η Γερμανία για την Ε.Ε. και επί των οποίων δεν υπάρχει καμιά δημόσια συζήτηση στην Ελλάδα, αλλά ούτε το υπουργείο ετοιμάζεται να διατυπώσει εναλλακτικές ελληνικές θέσεις. Αντίστοιχα, τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν μας λένε αν έχουν άποψη για αυτές τις αλλαγές, αν έχουν σχέδιο και πρόταση αντιμετώπισής τους, και αν έχουν ποιο είναι αυτό.
6. Η χώρα οδηγείται στην πλήρη παράδοση στους δανειστές της. Δεν έχει ουσιαστική γραμμή διαπραγμάτευσης επί της ουσίας των όσων έρχονται. Οι κυβερνώντες, όπως κάνουν εδώ και χρόνια, δεν ετοιμάζονται για διαπραγματεύσεις αλλά για το πώς θα προπαγανδίσουν ως επιτυχία τις υποχωρήσεις τους και θα εμφανίσουν δονκιχωτικά ως θρίαμβο τις λιγοστές παραχωρήσεις που θα κάνει η τρόικα και το Βερολίνο. Παραχωρήσεις που ουσιαστικά έχουν από καιρό και εξ ανάγκης συμφωνηθεί, καθώς είναι η επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των δανείων ή η μείωση του ΦΠΑ σε ορισμένους τομείς, όπως είναι ο επισιτισμός. Επί της ουσίας το γνωρίζουν και το γνωρίζουμε, ότι δεν πρόκειται να διαπραγματευτούν καμία αλλαγή στη γραμμή της ακολουθούμενης πολιτικής με την οποία βαθαίνει η ύφεση και καταστρέφεται η παραγωγική βάση της χώρας.
7. Η Ελλάδα ζει το δράμα της κυριαρχίας στενών συμφερόντων. Της ανικανότητας της πολιτικής σκηνής. Της διάλυσης του κράτους. Της αποδιοργάνωσης της υγείας, της παιδείας, των επενδύσεων. Ζει με τους χαζοχαρούμενους κυβερνώντες. Αλλά αν όλα συνεχίσουν ως έχει, τότε η χώρα θα βρεθεί αντιμέτωπη με μια πρωτοφανή καταστροφή στο εσωτερικό της και με μια μεγάλη υποχώρηση θέσεων στον διεθνή ορίζοντα. Γιαυτό είναι επιτακτική ανάγκη να αλλάξουν άμεσα και όσο το δυνατόν πιο γρήγορα πολλά πράγματα!
Να αλλάξουν, επίσης, τα κριτήρια σκέψης και δράσης. Αυτά δεν μπορεί να είναι τα συμφέροντα της ολιγαρχίας των τραπεζιτών, της διαπλοκής, των εργολάβων. Πρέπει να είναι μια πολιτική διασφάλισης και επιβίωσης της χώρας. Αντιμετώπισης των πραγματικών προβλημάτων που έρχονται. Μια αντιμετώπιση που απαιτεί ηρεμία και νηφαλιότητα στη λήψη αποφάσεων και στην εφαρμογή τους. Συστράτευση του λαού στη βάση μιας κοινωνικά δίκαιης και με προοπτική πολιτικής. Ενάντια σε εκβιασμούς και εκφοβισμούς. Με απαρέγκλιτη εφαρμογή της δικαιοσύνης και την τιμωρία των όποιων ενόχων. Με δημοκρατική συλλογικότητα στη σκέψη και στην πράξη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου